_{کسی مرا صدا زد...تو بودی ؟نمی دانم...شاید هم تو نبودی...خودم بودم....یادت هست پژمان...این واژه ها شوخی نیست...قصه نیست...رمان عاشقانه نیست...این واژه ها من هستم...این واژه ها زنانگی من است...احساس من است...بودن من است...که نا ...بود شد....گفتی ما  یکی شدیم...ان شب را می گویم...زیر لحاف خاکستری ...یادت هست که چگونه لبهایم را غرق بوسه کردی... که چگونه پاهایم را نوازش دادی...که چگونه ازیکی شدن روح هایمان برایم گفتی....و شب ها صبح می شوند....شب تاریکی است...جهل است....نا پدیدی حقیقت است وفریب کار .....وصبح دیدن حقیقت....شب صبح شد.... تن عریانم میان نور خورشید دیده شد...حقیقت اشکار شد.... تو رفته بودی...ومن یک روح....زیر لحاف خاکستری به انتظارت ....کسی مرا صدا می زند.... تو هستی یا....می گویند دیوانه شده ام.....راست می گویند؟}